Όταν η υπερδραστηριότητα μας απομακρύνει απο τον εαυτό μας. Η ανάγκη της ψυχής.

Στην εποχή που ζούμε, η υπερδραστηριότητα έχει σχεδόν εξιδανικευθεί. Το γεμάτο πρόγραμμα, οι πολλαπλοί ρόλοι, η συνεχής παραγωγικότητα και η αδιάκοπη κίνηση συχνά θεωρούνται σημάδια επιτυχίας. Όμως, πίσω από αυτή την αδιάλειπτη κινητικότητα, κρύβεται ένας κίνδυνος: να χάσουμε την επαφή με τον ίδιο μας τον εαυτό.

• Το φαινόμενο της υπερδραστηριότητας

Η υπερδραστηριότητα δεν αφορά μόνο τη σωματική κόπωση. Είναι κυρίως μια ψυχική κατάσταση. Το μυαλό τρέχει διαρκώς, οι σκέψεις δεν σταματούν, οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ. Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, γεμίζουμε κάθε κενό με «κάτι» – δουλειά, κοινωνικά μέσα, αγγαρείες, ακόμα και ανούσιες δραστηριότητες – μόνο και μόνο για να μην έρθουμε σε επαφή με τη σιωπή μας.

• Η απομάκρυνση από την ψυχή

Όταν τρέχουμε ασταμάτητα, χάνουμε την ικανότητα να ακούμε τι πραγματικά έχει ανάγκη η ψυχή μας.

 • Πότε ήταν η τελευταία φορά που καθίσαμε σιωπηλά χωρίς να κοιτάμε το κινητό;

 • Πότε αφήσαμε χώρο για να νιώσουμε τι πραγματικά αισθανόμαστε;

 • Πότε δώσαμε στον εαυτό μας άδεια να ξεκουραστεί, χωρίς ενοχές;

Η υπερδραστηριότητα λειτουργεί σαν θόρυβος που καλύπτει τη φωνή της ψυχής. Και όταν αυτή η φωνή φιμώνεται για καιρό, μπορεί να εμφανιστούν άγχος, θλίψη, αίσθημα κενού.

• Η ανάγκη της ψυχής

Η ψυχή δεν ζητάει μεγάλες κινήσεις. Ζητάει μικρές στιγμές γαλήνης, αυθεντικής παρουσίας, σύνδεσης με τον εαυτό και τους άλλους. Ζητάει χρόνο στη φύση, ανάσες σιωπής, δημιουργικότητα, αληθινές σχέσεις.

Η πραγματική ανάγκη δεν είναι να κάνουμε περισσότερα, αλλά να είμαστε περισσότερο: να νιώσουμε, να παρατηρήσουμε, να αγαπήσουμε, να ξεκουραστούμε.

• Πώς μπορούμε να επιστρέψουμε στον εαυτό μας

 • Σταματώντας για λίγο. Έστω και 10 λεπτά σιωπής την ημέρα είναι θεραπευτικά.

 • Ακούγοντας το σώμα μας. Η κόπωση, το άγχος, οι πονοκέφαλοι είναι σήματα που δεν πρέπει να αγνοούμε.

 • Αφιερώνοντας χρόνο σε ό,τι μας γεμίζει. Δημιουργία, τέχνη, διάβασμα, βόλτα στη φύση.

 • Θέτοντας όρια. Δεν χρειάζεται να πούμε σε όλα «ναι». Η ψυχή χρειάζεται και το «όχι».

Η υπερδραστηριότητα μας δίνει την ψευδαίσθηση της πληρότητας, αλλά η ψυχή ξέρει καλύτερα. Αν δεν της δώσουμε χώρο να αναπνεύσει, μας το θυμίζει με άγχος και κούραση. Η αληθινή επιτυχία είναι να μπορούμε να ακούμε αυτή τη φωνή, να σεβόμαστε την ανάγκη μας για γαλήνη και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι, όχι μόνο να «κάνει».